Παχιά λόγια

Μια από τις πιο χρήσιμες παρατηρήσεις που μπορούν να γίνουν στην καθημερινότητα, είναι πως αυτοί που μιλάνε συνεχώς για κάτι με παχιά λόγια, ουσιαστικά σκέφτονται το αντίθετο. Επί παραδείγματι, αυτοί που μιλάγανε συνέχεια για πολιτισμό έκρυβαν βαρβαρότητα (Ναζί)· πολλοί που μιλάγανε επίμονα για ισότητα ήταν βαθιά ταξικοί (κομμουνιστές)· όσοι μιλάνε πολύ για ηθική είναι σχεδόν σίγουρο ότι είναι ανήθικοι (δικηγόροι)· όσοι μιλάνε για πολλά οράματα είναι κυνικοί (πολιτικοί)· αυτοί που επαίρονται για την δικαιοσύνη τους είναι οι σκληροί άνθρωποι (δικαστές)· όσοι καμαρώνουν για την ευφυΐα τους, συνήθως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν δύο γαϊδουριών άχυρα (πανεπιστημιακοί)· όσοι εκδηλώνουν έντονα την συμπόνια τους για τον ανθρώπινο πόνο είναι ανάλγητοι (γιατροί)· όσοι μιλάνε κάθε λίγο και λιγάκι για αντικειμενικότητα της ενημέρωσης είναι οι πιο πουλημένοι (δημοσιογράφοι). Όσοι επαίρονται ότι με την ειλικρίνειά τους βοηθάνε — θέλουν να πληγώσουν. Για αυτό όταν βλέπουμε κάποιον πολύ ταπεινό, καλό είναι να του λέμε: «δεν υπάρχει λόγος να είσαι τόσο ταπεινός· δεν είσαι δα και τόσο σπουδαίος». Συνεχίστε την ανάγνωση του “Παχιά λόγια”