Λανθάνουσα μισανδρία

Χθες στην ημέρα της γυναίκας η τηλεόραση σε όλα τα κανάλια παρουσίασε ένα φεστιβάλ φεμινιστικής υστερίας: δήθεν για κοινωνικές ανισότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών· σχεδόν στα όρια μιας λανθάνουσας μισανδρίας. Υποτίθεται πως αποδείκνυαν τις ανισότητες πέραν πάσης αμφιβολίας με διάφορα στατιστικά στοιχεία: γυναικεία επιχειρηματικότητα (μέχρι και η Μαρέβα μας έκανε μάθημα), αποδοχές, ηγετικές θέσεις, ανεργία. Σημαντικότερο στοιχείο εξ αυτών οι ετήσιες αποδοχές των γυναικών, που δήθεν «αποδεικνύουν» τον σεξισμό στην Ελλάδα, αφού είναι 12,50% χαμηλότερες από τους άντρες (ΑΝΤ1). Ωστόσο, εύκολα αποδεικνύεται πως όλα αυτά είναι βλακείες και εκ του πονηρού . . .
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λανθάνουσα μισανδρία»

Ζητιανεύοντας σπέρμα

Γυναικεία πρότυπα

Αν ρωτήσεις σήμερα οποιαδήποτε σύγχρονη κοπέλα: «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» — καμιά δεν πρόκειται να σου απαντήσει σύζυγος και μητέρα. Μια φοιτήτρια πλέον δεν προβλέπεται να παντρευτεί πριν τελειώσει τις σπουδές της, η καριέρα πάντα προηγείται. Η οικογένεια δεν θεωρείται αρκετά φιλόδοξο όνειρο για μια κοπέλα. Ειδικά ο ρόλος της νοικοκυράς θεωρείται ό,τι πιο υποτιμητικό. Αντιθέτως, το να φέρεται η γυναίκα σαν άντρας (σεξουαλικά επιθετική, ανόητες κοκορομαχίες), να μιλάει σαν άντρας («μαλάκα», «στ’ αρχίδια μου») και να σκέφτεται σαν άντρας (με δήθεν βαθείς στοχασμούς, αντί για το γυναικείο ένστικτο που την κάνει και καλύτερο κριτή χαρακτήρων) είναι ένδειξη απελευθέρωσης. Ωστόσο, δεν νομίζω να υπάρχει κάτι πιο υποτιμητικό για μια γυναίκα από το να φέρεται σαν άνδρας. Πολλές γυναίκες σήμερα γίνανε οι άντρες που θα ήθελαν να παντρευτούν και μετά παραπονιούνται που δεν βρίσκουν άντρα να παντρευτούν. Μα τους άντρες τους ελκύουν οι θηλυκές γυναίκες· αυτές δηλαδή που δεν κρύβουν έναν ομοφυλόφιλο άνδρα μέσα τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζητιανεύοντας σπέρμα»

Ναι στο μπούλινγκ — όχι στην διαφορετικότητα

Μπούλινγκ

Χθες ήταν η ημέρα κατά του «μπούλινγκ» και έπεσε πολύ μπαρούφα για τις δικαιωματικούρες και την «διαφορετικότητα». Το δηλώνω ευθέως: είμαι αναφανδόν υπέρ των καψονιών στο σχολείο και στον στρατό! Φυσικά δεν αναφέρομαι στον συστηματικό εκφοβισμό που εκκινεί από σαδιστικά ένστικτα, αλλά στον περιστασιακό εκφοβισμό που αφορά την εκπαίδευση της καρδιάς, όπως το λελογισμένο καψόνι: στον «χοντρούλη», στον «χαζούλη», στον «θηλυπρεπή», στον «γυαλάκια», στον «μαμάκια», στον «σπυριάρη, στον «κεκέ», στον «σπασίκλα», στον «μαρτυριάρη». Άλλο ο συστηματικός εκφοβισμός μεταξύ εργοδότη/εργαζόμενου, δεσμωτών/φυλακισμένων και άλλο το κράξιμο ή η καζούρα μεταξύ συμμαθητών και στρατιωτών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ναι στο μπούλινγκ — όχι στην διαφορετικότητα»