Ζητιανεύοντας σπέρμα

Γυναικεία πρότυπα

Αν ρωτήσεις σήμερα οποιαδήποτε σύγχρονη κοπέλα: «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» — καμιά δεν πρόκειται να σου απαντήσει σύζυγος και μητέρα. Μια φοιτήτρια πλέον δεν προβλέπεται να παντρευτεί πριν τελειώσει τις σπουδές της, η καριέρα πάντα προηγείται. Η οικογένεια δεν θεωρείται αρκετά φιλόδοξο όνειρο για μια κοπέλα. Ειδικά ο ρόλος της νοικοκυράς θεωρείται ό,τι πιο υποτιμητικό. Αντιθέτως, το να φέρεται η γυναίκα σαν άντρας (σεξουαλικά επιθετική, ανόητες κοκορομαχίες), να μιλάει σαν άντρας («μαλάκα», «στ’ αρχίδια μου») και να σκέφτεται σαν άντρας (με δήθεν βαθείς στοχασμούς, αντί για το γυναικείο ένστικτο που την κάνει και καλύτερο κριτή χαρακτήρων) είναι ένδειξη απελευθέρωσης. Ωστόσο, δεν νομίζω να υπάρχει κάτι πιο υποτιμητικό για μια γυναίκα από το να φέρεται σαν άνδρας. Πολλές γυναίκες σήμερα γίνανε οι άντρες που θα ήθελαν να παντρευτούν και μετά παραπονιούνται που δεν βρίσκουν άντρα να παντρευτούν. Μα τους άντρες τους ελκύουν οι θηλυκές γυναίκες· αυτές δηλαδή που δεν κρύβουν έναν ομοφυλόφιλο άνδρα μέσα τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζητιανεύοντας σπέρμα»

Ναι στο μπούλινγκ — όχι στην διαφορετικότητα

Μπούλινγκ

Χθες ήταν η ημέρα κατά του «μπούλινγκ» και έπεσε πολύ μπαρούφα για τις δικαιωματικούρες και την «διαφορετικότητα». Το δηλώνω ευθέως: είμαι αναφανδόν υπέρ των καψονιών στο σχολείο και στον στρατό! Φυσικά δεν αναφέρομαι στον συστηματικό εκφοβισμό που εκκινεί από σαδιστικά ένστικτα, αλλά στον περιστασιακό εκφοβισμό που αφορά την εκπαίδευση της καρδιάς, όπως το λελογισμένο καψόνι: στον «χοντρούλη», στον «χαζούλη», στον «θηλυπρεπή», στον «γυαλάκια», στον «μαμάκια», στον «σπυριάρη, στον «κεκέ», στον «σπασίκλα», στον «μαρτυριάρη». Άλλο ο συστηματικός εκφοβισμός μεταξύ εργοδότη/εργαζόμενου, δεσμωτών/φυλακισμένων και άλλο το κράξιμο ή η καζούρα μεταξύ συμμαθητών και στρατιωτών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ναι στο μπούλινγκ — όχι στην διαφορετικότητα»

Οι ψήφοι των γύφτων

Ένας Λάκων βουλευτής της ΝΔ δήλωσε πως δεν τον νοιάζουν οι ψήφοι των γύφτων, ώστε να πείσει τους συμπατριώτες του πως αψηφά το πολιτικό κόστος μπροστά στην αντιμετώπιση της παραβατικής συμπεριφοράς και όλα τα ΜΜΕ σε ένα ρεσιτάλ αντιρατσιστικής υστερίας πήγαν να τον φάνε. Πρωτογνώρισα τους τσιγγάνους ως φοιτητής στα 80s, στο ταξίδι με την αμαξοστοιχία Αθήνα-Θεσσαλονίκη· τότε που το ταξίδι διαρκούσε από 8-17 ώρες μέσα σε κουπέ 8 ατόμων. Συνήθως έκανα θαυμάσιες γνωριμίες στην διάρκεια αυτής της πολύωρης ταλαιπωρίας, εκτός μιας σκοτεινής και θυελλώδους νύχτας που η βροχή έπεφτε καταρρακτωδώς· τότε είχα την ατυχία να πέσω σε κουπέ με γύφτους, ενώ δεν μπορούσα να αλλάξω θέση: απίστευτη βρώμα και ανυπόφορη βαβούρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Οι ψήφοι των γύφτων»