Λανθάνουσα μισανδρία

Χθες στην ημέρα της γυναίκας η τηλεόραση σε όλα τα κανάλια παρουσίασε ένα φεστιβάλ φεμινιστικής υστερίας: δήθεν για κοινωνικές ανισότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών· σχεδόν στα όρια μιας λανθάνουσας μισανδρίας. Υποτίθεται πως αποδείκνυαν τις ανισότητες πέραν πάσης αμφιβολίας με διάφορα στατιστικά στοιχεία: γυναικεία επιχειρηματικότητα (μέχρι και η Μαρέβα μας έκανε μάθημα), αποδοχές, ηγετικές θέσεις, ανεργία. Σημαντικότερο στοιχείο εξ αυτών οι ετήσιες αποδοχές των γυναικών, που δήθεν «αποδεικνύουν» τον σεξισμό στην Ελλάδα, αφού είναι 12,50% χαμηλότερες από τους άντρες (ΑΝΤ1). Ωστόσο, εύκολα αποδεικνύεται πως όλα αυτά είναι βλακείες και εκ του πονηρού . . .
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λανθάνουσα μισανδρία»

Ζητιανεύοντας σπέρμα

Γυναικεία πρότυπα

Αν ρωτήσεις σήμερα οποιαδήποτε σύγχρονη κοπέλα: «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» — καμιά δεν πρόκειται να σου απαντήσει σύζυγος και μητέρα. Μια φοιτήτρια πλέον δεν προβλέπεται να παντρευτεί πριν τελειώσει τις σπουδές της, η καριέρα πάντα προηγείται. Η οικογένεια δεν θεωρείται αρκετά φιλόδοξο όνειρο για μια κοπέλα. Ειδικά ο ρόλος της νοικοκυράς θεωρείται ό,τι πιο υποτιμητικό. Αντιθέτως, το να φέρεται η γυναίκα σαν άντρας (σεξουαλικά επιθετική, ανόητες κοκορομαχίες), να μιλάει σαν άντρας («μαλάκα», «στ’ αρχίδια μου») και να σκέφτεται σαν άντρας (με δήθεν βαθείς στοχασμούς, αντί για το γυναικείο ένστικτο που την κάνει και καλύτερο κριτή χαρακτήρων) είναι ένδειξη απελευθέρωσης. Ωστόσο, δεν νομίζω να υπάρχει κάτι πιο υποτιμητικό για μια γυναίκα από το να φέρεται σαν άνδρας. Πολλές γυναίκες σήμερα γίνανε οι άντρες που θα ήθελαν να παντρευτούν και μετά παραπονιούνται που δεν βρίσκουν άντρα να παντρευτούν. Μα τους άντρες τους ελκύουν οι θηλυκές γυναίκες· αυτές δηλαδή που δεν κρύβουν έναν ομοφυλόφιλο άνδρα μέσα τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζητιανεύοντας σπέρμα»

Σεξουαλική παρενόχληση ως φεμινιστική υστερία

Βαρέθηκα να ακούω συμπόνιες για τις γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική παρενόχληση (απρεπείς προτάσεις σεξουαλικής φύσεως με υπόσχεση ανταλλαγμάτων) στον χώρο του θεάματος. Σε όλες τις υποθέσεις υπάρχουν δύο πλευρές που πρέπει να ακούσεις πριν αποφανθείς, ειδικά όμως στις σεξουαλικές παρενοχλήσεις του Χόλλυγουντ υπάρχουν τρεις: υπάρχει και η υποψήφια που έχασε την δουλειά, επειδή η παρενοχλούμενη ανθυποψήφιά της έκατσε σε κάποιον (αν δεν τον προκάλεσε κιόλας). Μόνο αυτή που απορρίφθηκε είναι η πραγματική ατυχήσασα και αξίζει συμπόνιας, δυστυχώς όμως τις περισσότερες φορές δεν το ξέρει καν. Η σεξουαλική παρενόχληση είναι θέμα πολύπλοκο, λεπτό και πολύ υποκειμενικό — σχεδόν αδύνατον να την αποδείξεις ή να την καταρρίψεις ως κατηγορία· πόσω δε μάλλον μετά από χρόνια (άσε που ο άντρας που θα μιλήσει πρόστυχα σε μια γυναίκα, είναι σεξουαλική παρενόχληση — η γυναίκα που θα μιλήσει πρόστυχα σ’ έναν άντρα, είναι 2€/min).

Η υστερία των ΜΜΕ με τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις είναι το σύγχρονο πρόσωπο του φεμινισμού που θέλει να παρουσιάσει την γυναίκα ως αδύναμη και θύμα (το ίδιο ισχύει και με τις υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας που δεν λαμβάνουν υπόψιν την μόνιμη ψυχολογική βία από την πλευρά της γυναίκας, τους δήθεν βιασμούς σε ερωτικά ραντεβού και την υποτιθέμενη ανισότητα στα σχολεία). Η γυναίκα με την ομορφιά και την υπέρτερη διαπροσωπική ευφυΐα της έχει τεράστια χειριστική εξουσία πάνω στον άνδρα. Όλη η προσπάθεια του φεμινισμού σκοπεύει στο να υποβαθμίσει αυτή την εξουσία, ώστε να αμφισβητήσει την ευθύνη που αυτή συνεπάγεται (βάσει αυτής της εξουσίας οι γυναίκες μέσα στο σπίτι βλέπουν τον άνδρα ως ακόμη ένα παιδί έτοιμο για αταξίες, αλλά και συγχώρεση, όπως έκαναν οι παλαιότερες και σοφότερες και δεν χαλούσαν το σπίτι τους για ψύλλου πήδημα). Το μεγαλύτερο σύγχρονο μύθευμα είναι το «αδύναμο» φύλο.

Οι γυναίκες για χιλιετηρίδες παρενοχλούνταν σεξουαλικά από τους άντρες και ανήκει στις δυνατότητες που τις προίκισε η φύση να μπορούν, παρά την συνεχιζόμενη παρενόχληση, να διατηρούν καλές σχέσεις μαζί τους ή να τους βάζουν πάγο στους όρχεις όταν χρειάζεται. Όσον αφορά την άλλη μόδα, τις on line παρενοχλήσεις, τους έχω την λύση: να μην μπαίνουν στο internet. Όσον αφορά πάλι τους άντρες που παρενοχλούνται από άλλους ομοφυλόφιλους άντρες (α λα Κέβιν Σπέισι) και μετά γυρνάνε και μυξοκλαίνε αντί να συμπεριφερθούν ως άντρες, καλά να πάθουν, πολύ το χαίρομαι. Η συμπεριφορά τους προσβάλλει το ανδρικό φύλο και τους θεωρώ λιγότερο άντρες από τους ομοφυλόφιλους που τους παρενόχλησαν.

Αυτή η ιστορία θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα για κάποιους ανθρώπους που ξυπνάνε μια μέρα δακτυλοδεικτούμενοι δημοσίως ως «καμάκια» ή «βιαστές», οι οποίοι έχουν κριθεί και καταδικαστεί από λαϊκά διαδικτυακά «δικαστήρια» στο σκεπτικό: είναι ένοχος επειδή κατηγορήθηκε.

Η υστερία των ΜΜΕ με τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις αποτελεί αναμφισβήτητα τον νέο Μακαρθισμό.