Η ζωοφιλία ως ασθένεια

Είναι η ζωοφιλία ασθένεια της εποχής μας; Καλά, μη σοκάρεστε! Γεμίσαμε όμως «παιδιά-σκυλιά», «παιδιά-γατιά» και pet shops. Δίνουν την εικόνα πως όλος ο κόσμος των pet lovers περιστρέφεται γύρω από ένα ζευγάρι σκυλίσια ή γατίσια μάτια. Λόγοι ύπαρξης ανθρώπινων ψυχών που δεν έχουν και πολλούς λόγους για να ζουν. Οι σκύλοι τους θεωρούν ανώτερους. Οι γάτες τους θεωρούν κατώτερους. Έχω όμως την εντύπωση πως αν ποτέ είχαν επαφή με την φύση, τα γουρούνια θα τους φέρονταν σαν ίσος προς ίσο.

Καμιά ευαισθησία για τα ζώα δεν έχουν, πλήξη στην ζωή τους έχουν. Μετατρέπουν την ψυχολογική τους αγωνία σε σκυλογατολατρεία και ζωοφιλικό ακτιβισμό. Εύκολος και ανώδυνος συναισθηματισμός χωρίς ευθύνες και ρίσκα, κάτι σαν την αγιοβασιλιάτικη φιλανθρωπία και τον Μπραντ-Τζολί ανθρωπισμό. Η συνεχής ενασχόληση με τα ζώα και η συνακόλουθη περιφρόνηση της δικής τους ευτυχίας συνοδεύεται συνήθως και από αποστροφή στην ευτυχία των άλλων. Όσοι είναι αντίθετοι στο κυνήγι, δεν είναι λόγω της ευαισθησίας τους για τα άγρια ζώα, αλλά επειδή κάποιοι άλλοι το φχαριστιούνται. Συχνά αποτελεί μια έντεχνη μεταμφίεση της μισανθρωπίας.

Φαγώσιμο είναι ό,τι τρώγεται και είναι εύπεπτο, όπως τα σκουλήκια για τα βατράχια, τα βατράχια για τα φίδια, τα φίδια για τα γουρούνια, τα γουρούνια για τους ανθρώπους κι οι άνθρωποι για τα σκουλήκια. Θεμιτή η επιδίωξη ποινικής καταστολής των βασανιστών ζώων (που είναι ο αντίποδας του εξανθρωπισμού τους), αλλά η γελοιότητα των ντυμένων pets και τα μαθήματα «ζωοφιλίας» των pet lovers σε χωρικούς-ποιμένες-κυνηγούς, απαιτούν ένα μέγεθος υποκρισίας που δύσκολα αντέχεται.