Ναι στο μπούλινγκ — όχι στην διαφορετικότητα

Μπούλινγκ

Χθες ήταν η ημέρα κατά του «μπούλινγκ» και έπεσε πολύ μπαρούφα για τις δικαιωματικούρες και την «διαφορετικότητα». Το δηλώνω ευθέως: είμαι αναφανδόν υπέρ των καψονιών στο σχολείο και στον στρατό! Φυσικά δεν αναφέρομαι στον συστηματικό εκφοβισμό που εκκινεί από σαδιστικά ένστικτα, αλλά στον περιστασιακό εκφοβισμό που αφορά την εκπαίδευση της καρδιάς, όπως το λελογισμένο καψόνι: στον «χοντρούλη», στον «χαζούλη», στον «θηλυπρεπή», στον «γυαλάκια», στον «μαμάκια», στον «σπυριάρη, στον «κεκέ», στον «σπασίκλα», στον «μαρτυριάρη». Άλλο ο συστηματικός εκφοβισμός μεταξύ εργοδότη/εργαζόμενου, δεσμωτών/φυλακισμένων και άλλο το κράξιμο ή η καζούρα μεταξύ συμμαθητών και στρατιωτών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ναι στο μπούλινγκ — όχι στην διαφορετικότητα»

Ο Στουρνάρας να λυπάται για τον εαυτό του!

Χθες ο Γιάννης Στουρνάρας, Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, δήλωσε: «λυπάμαι για αυτήν την χώρα!». Και εγώ, με την σειρά μου, λυπάμαι που η χώρα μου έχει τιμήσει τόσο πολύ ανθρώπους σαν αυτόν. Το 2010 πήγα σε μια σειρά πέντε διαλέξεων για την οικονομία του Γιάννη Στουρνάρα. Τότε ήταν γνωστός μόνο ως το δεξί χέρι του «τσάρου» της οικονομίας Γιάννου Παπαντωνίου. Κάποια στιγμή προσεγγίσαμε το θέμα της φοροδιαφυγής και μας υπολόγισε πόσα περίπου έσοδα χάνονται ανά έτος από τα δημόσια ταμεία (χοντρικά 11 – 16 δισ. ανά έτος, εκ των οποίων περίπου 12 δισ. από αυτοαπασχολούμενους και μικρές επιχειρήσεις + 1,3 δισ. από μισθωτούς και μεγάλες επιχειρήσεις). Μέχρις εδώ καλώς, εξοργίστηκα όμως όταν τον άκουσα να συνεχίζει τον συλλογισμό του και στο τέλος να αποδίδει το τεράστιο δημόσιο χρέος αποκλειστικά στην φοροδιαφυγή των τελευταίων 25 χρόνων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ο Στουρνάρας να λυπάται για τον εαυτό του!»

Παχιά λόγια

Μια από τις πιο χρήσιμες παρατηρήσεις που μπορούν να γίνουν στην καθημερινότητα, είναι πως αυτοί που μιλάνε συνεχώς για κάτι με παχιά λόγια, ουσιαστικά σκέφτονται το αντίθετο. Επί παραδείγματι, αυτοί που μιλάγανε συνέχεια για πολιτισμό έκρυβαν βαρβαρότητα (Ναζί)· πολλοί που μιλάγανε επίμονα για ισότητα ήταν βαθιά ταξικοί (κομμουνιστές)· όσοι μιλάνε πολύ για ηθική είναι σχεδόν σίγουρο ότι είναι ανήθικοι (δικηγόροι)· όσοι μιλάνε για πολλά οράματα είναι κυνικοί (πολιτικοί)· αυτοί που επαίρονται για την δικαιοσύνη τους είναι οι σκληροί άνθρωποι (δικαστές)· όσοι καμαρώνουν για την ευφυΐα τους, συνήθως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν δύο γαϊδουριών άχυρα (πανεπιστημιακοί)· όσοι εκδηλώνουν έντονα την συμπόνια τους για τον ανθρώπινο πόνο είναι ανάλγητοι (γιατροί)· όσοι μιλάνε κάθε λίγο και λιγάκι για αντικειμενικότητα της ενημέρωσης είναι οι πιο πουλημένοι (δημοσιογράφοι). Όσοι επαίρονται ότι με την ειλικρίνειά τους βοηθάνε — θέλουν να πληγώσουν. Για αυτό όταν βλέπουμε κάποιον πολύ ταπεινό, καλό είναι να του λέμε: «δεν υπάρχει λόγος να είσαι τόσο ταπεινός· δεν είσαι δα και τόσο σπουδαίος». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παχιά λόγια»