Παχιά λόγια

Μια από τις πιο χρήσιμες παρατηρήσεις που μπορούν να γίνουν στην καθημερινότητα, είναι πως αυτοί που μιλάνε συνεχώς για κάτι με παχιά λόγια, ουσιαστικά σκέφτονται το αντίθετο. Επί παραδείγματι, αυτοί που μιλάγανε συνέχεια για πολιτισμό έκρυβαν βαρβαρότητα (Ναζί)· πολλοί που μιλάγανε επίμονα για ισότητα ήταν βαθιά ταξικοί (κομμουνιστές)· όσοι μιλάνε πολύ για ηθική είναι σχεδόν σίγουρο ότι είναι ανήθικοι (δικηγόροι)· όσοι μιλάνε για πολλά οράματα είναι κυνικοί (πολιτικοί)· αυτοί που επαίρονται για την δικαιοσύνη τους είναι οι σκληροί άνθρωποι (δικαστές)· όσοι καμαρώνουν για την ευφυΐα τους, συνήθως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν δύο γαϊδουριών άχυρα (πανεπιστημιακοί)· όσοι εκδηλώνουν έντονα την συμπόνια τους για τον ανθρώπινο πόνο είναι ανάλγητοι (γιατροί)· όσοι μιλάνε κάθε λίγο και λιγάκι για αντικειμενικότητα της ενημέρωσης είναι οι πιο πουλημένοι (δημοσιογράφοι). Όσοι επαίρονται ότι με την ειλικρίνειά τους βοηθάνε — θέλουν να πληγώσουν. Για αυτό όταν βλέπουμε κάποιον πολύ ταπεινό, καλό είναι να του λέμε: «δεν υπάρχει λόγος να είσαι τόσο ταπεινός· δεν είσαι δα και τόσο σπουδαίος». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παχιά λόγια»

Τι θέλει ένας άντρας;

Η μεγαλύτερη επιδημία σήμερα δεν είναι η ιλαρά — είναι η επιδημία της ανδρικής συναισθηματικής απομόνωσης (να μια ιδέα για εμβόλιο στην Novartis!). Μετά από χιλιετηρίδες, επέστρεψε ο άντρας εκεί απ’ όπου ξεκίνησε: στον Αδάμ. Η μυθολογία της Παλαιάς Διαθήκης είναι εκπληκτική· όταν ο Θεός έφτιαξε τον Αδάμ, αυτός αισθανόταν πολύ μόνος στον Παράδεισο. Προφανώς είχε τους Αγγέλους να τα λέει, αλλά δεν είναι δυνατές οι σχέσεις με τέλεια όντα. Αυτό που μας γοητεύει και μας φέρνει κοντά στους άλλους είναι οι αδυναμίες τους — όχι οι δυνατότητές τους. Γιατί λοιπόν αισθανόταν τόσο μόνος ο Αδάμ; Επειδή δεν υπήρχε κάποιος να τον αγαπά; Όχι βέβαια! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τι θέλει ένας άντρας;»

Εν οίνω η αλήθεια

Εχθές μες σε καπνούς, βρισιές και άφθονο κρασάκι ανοίξαμε μια συζήτηση για την αλήθεια. Όλοι —μα όλοι!— διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους ότι αναζητούν την αλήθεια και δεν τους την λένε, ειδικά οι γυναίκες. Η αλήθεια όμως είναι ότι μόνο στους μεθυσμένους, στους τρελούς και στα μικρά παιδιά αρέσει η αλήθεια. Η γυμνή μάλιστα αλήθεια φαίνεται πάντα αποκρουστική: για να γίνει αποδεκτή πρέπει να ντυθεί με κάποιο ψέμα —ολόσωμο μάλιστα σαν μπούργκα— ή να αμπαλαριστεί ως χιούμορ (φυσικά μιλάμε για την αλήθεια των «ενδεχομένως άλλως έχειν» πράξεων και όχι αυτή των αιώνιων και αναλλοίωτων «όντως όντων»). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Εν οίνω η αλήθεια»