Ναι στο μπούλινγκ — όχι στην διαφορετικότητα

Μπούλινγκ

Χθες ήταν η ημέρα κατά του «μπούλινγκ» και έπεσε πολύ μπαρούφα για τις δικαιωματικούρες και την «διαφορετικότητα». Το δηλώνω ευθέως: είμαι αναφανδόν υπέρ των καψονιών στο σχολείο και στον στρατό! Φυσικά δεν αναφέρομαι στον συστηματικό εκφοβισμό που εκκινεί από σαδιστικά ένστικτα, αλλά στον περιστασιακό εκφοβισμό που αφορά την εκπαίδευση της καρδιάς, όπως το λελογισμένο καψόνι: στον «χοντρούλη», στον «χαζούλη», στον «θηλυπρεπή», στον «γυαλάκια», στον «μαμάκια», στον «σπυριάρη, στον «κεκέ», στον «σπασίκλα», στον «μαρτυριάρη». Άλλο ο συστηματικός εκφοβισμός μεταξύ εργοδότη/εργαζόμενου, δεσμωτών/φυλακισμένων και άλλο το κράξιμο ή η καζούρα μεταξύ συμμαθητών και στρατιωτών.

Η εκπαίδευση του μυαλού χωρίς την καρδιά είναι δώρον άδωρον. Ουδείς θα έπρεπε να αποφοιτά από το σχολείο ή να απολύεται από τον στρατό, ειδικά άνδρας, αν δεν έχει βιώσει τον ρόλο του θύματος. Απαράδεκτο να υπάρχουν άνθρωποι που στην ζωή τους να αισθάνονται πιο άνετα ως θύματα, από το να ορθώνουν το ανάστημά τους. Δυστυχώς, μόνο όταν σε πατάνε, μαθαίνεις να αντιστέκεσαι· να μην είσαι φλώρος και λαπάς. Δεν είναι μόνο ότι ως πρόβατο θα σε φάνε, αλλά αν δεν έχεις εκπαιδεύσει την καρδιά σου δεν ξέρεις να ζεις: ούτε φίλος μπορείς να είσαι, ούτε εραστής, ούτε επαγγελματίας. Είσαι ένα τίποτα!

Διαφορετικότητα

Η λέξη «διαφορετικότητα» είναι ένας νέος όρος που μάθαμε πρόσφατα και χρησιμοποιείται αποκλειστικά στην νεόκοπη φράση «δικαίωμα στην διαφορετικότητα». Αγνοώ ποιος τον κατέστησε δημοφιλή και γιατί — γνωρίζω όμως τι είχε πει ο Αίσωπος: «Παν το ανόμοιον ακοινώνητον». Η πιο τρομακτική εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όταν —γύρω στην ηλικία των τριών χρόνων, όπως μας λέει ο Ζακ Λακάν— συνειδητοποιεί πως δεν ταυτίζεται με το περιβάλλον. Δεν αποτελεί μέρος του περιβάλλοντός του, αλλά είναι μια ξεχωριστή οντότητα. Έκτοτε ο άνθρωπος προσπαθεί απεγνωσμένα να ξαναβρεί την χαμένη του ανεμελιά: κοινωνώντας. Από αυτή την άποψη ο θάνατος είναι μια ανακούφιση μιας και μετά θα είμαστε σαν τους άλλους.

Διαφορά

Μπορεί να αγνοούσαμε την «διαφορετικότητα» — γνωρίζαμε όμως την «διαφορά», κυρίως από την επιστήμη. Από την «διαφορά δυναμικού» στον ηλεκτρισμό μέχρι την «υψομετρική διαφορά» στην μηχανική γίνεται αντιληπτό ότι η οποιαδήποτε παραγωγή έργου απαιτεί κάποια διαφορά. Και όχι μόνο στην επιστήμη, αλλά και στην κοινωνία:

  1. ο φτωχός θέλει να εργαστεί, για να γίνει πλούσιος·
  2. ο πλούσιος πλην δυστυχής, θέλει να γίνει ευτυχής·
  3. ο ευτυχής πλην βλαξ, θέλει να γίνει έξυπνος·
  4. ο έξυπνος πλην άσχημος, θέλει να γίνει όμορφος·
  5. ο όμορφος πλην τραυλός, θέλει να γίνει ρήτωρ·
  6. ο ρήτωρ πλην ανήθικος, θέλει να γίνει ηθικός·
  7. και ο ηθικός πλην φτωχός, θέλει να γίνει πλούσιος.

Η διαφορά αποτελεί την κινητήριο δύναμη της κοινωνίας και του ανθρώπου. Επί παραδείγματι, ο Δημοσθένης έγινε ο μεγαλύτερος ρήτορας επειδή ξεκίνησε τραυλός και κάλυψε με πολύ αγώνα την διαφορά του με τους υπόλοιπους, σε σημείο που ξεπέρασε κιόλας όσους τον κορόιδευαν. Ο Πλούταρχος μας λέει ότι πήγαινε με τις ώρες στην παραλία μιλώντας με πετραδάκια στο στόμα για να ξεπεράσει την τραυλότητα, φωνάζοντας ταυτόχρονα τόσο ώστε η φωνή του να καλύπτει τα κύματα.

Ο Δημοσθένης δεν σκέφτηκε ποτέ να απαιτήσει από την κοινωνία το δικαίωμα στην τραυλότητα, ούτε φυσικά να κατηγορήσει τους άλλους για μπούλινγκ.

Δικαίωμα στην διαφορετικότητα

Εδώ πιθανόν να μου αντιτείνετε: υπάρχουν διαφορές που δεν παράγουν κοινωνικό έργο διότι είναι αξεπέραστες, λ.χ. ένας κοντός ή ένας ανάπηρος δεν γίνεται ψηλός ή αρτιμελής αντίστοιχα. Κάνετε λάθος! Η διαφορά βρίσκεται πάντα στο μυαλό μας, εκεί είμαστε κοντοί, άσχημοι, χοντροί, ανάπηροι, τυφλοί, ομοφυλόφιλοι, τρανς, κουίρ, μαύροι, άσπροι, ριγέ. Όσο μεγαλύτερη η θεωρούμενη διαφορά τόσο ψηλότερα κοινωνικά μπορεί να σε πετάξει η προσπάθεια να την αναπληρώσεις. Η κοινωνία είναι γεμάτη μικρούς Ναπολέοντες, Χατζηδάκηδες, Κουρουμπλήδες, Σόιμπλε, Χόκιγκ. Αρκεί να κοινωνήσεις την μειονεξία σου· υπό την έννοια να βρεις ένα άλλο ελκτικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που θα την επισκιάσει. Ακόμη και στην χειρότερη των περιπτώσεων που το μυαλό πάσχει σοβαρά, λ.χ. νοητική στέρηση, το «δικαίωμα στην διαφορετικότητα» είναι άχρηστο, διότι δεν μπορεί να το επικαλεστεί ο πάσχων. Εδώ όντως έρχεται αρωγός ένα ισχυρό κράτος πρόνοιας (το οποίο κάθε πολιτισμένο κράτος οφείλει να διαθέτει). Το πεπρωμένο μας είναι ο χαρακτήρας μας και αυτός φτιάχνεται μόνο μέσα από τον αγώνα στην ζωή.

Η αιχμή του δόρατος του ακραίου φιλελευθερισμού

Οπότε σε τι χρησιμεύει αυτό το ρημάδι το «δικαίωμα στην διαφορετικότητα», που είναι τόσο in; Στην κοινωνία και στους ανθρώπους σε τίποτε! Έτι περαιτέρω, είναι άκρως επικίνδυνο ως απολύτως ισοπεδωτικό, διότι δεν παράγει έργο κοινωνικά, ενώ ατομικά καθηλώνει εξελικτικά τον διαφορετικό. Μην ανησυχείτε όμως, δεν πάει χαμένος ο νεολογισμός, χρησιμεύει στην «Liberal Elite» για να προωθήσει την κοινωνική ουτοπία της: το ειρηνικό ακοινώνητο άτομο που δεν έχει πάθη, οπότε ούτε και αντιμαχίες. Το ακοινώνητο άτομο δεν κοινωνεί την μειονεξία του, αλλά περιχαρακώνεται πίσω από αυτήν· το στοιχειώνει η βλακώδης ρήση του Σάρτρ: «η κόλαση είναι οι άλλοι».

Από τις τρεις γνωστές κοινωνικές ουτοπίες της Δύσης, αυτή της Liberal Elite είναι αναμφισβήτητα η χειρότερη· σε αντίθεση με τους ναζί και τους κομμουνιστές, ο εχθρός δεν είναι απέναντί μας, αλλά μέσα μας: ο ίδιος μας ο εαυτός. Τα στατιστικά των καρκινοπαθών και ψυχοπαθών (1 στους 5 στις ΗΠΑ νοσούν ψυχικά, 1 στους 4 στην Βρετανία) το αποδεικνύουν περίτρανα.

Στην κοινωνική ουτοπία της «Liberal Elite»:

  • ο Κουρουμπλής δεν γίνεται πολιτικός, αλλά απαιτεί να λάβει μέρος στους παρα-Ολυμπιακούς ως αθλητής σκοποβολής·
  • ο Δημοσθένης δεν γίνεται ρήτωρ, αλλά απαιτεί να διοργανωθεί παρα-Γιουροβίζιον τραυλών για να μας εκπροσωπήσει·
  • ο Μαρινάκης δεν γίνεται επιχειρηματίας, αλλά απαιτεί να διοργανωθούν παρα-Body-Bulding αγώνες παχύσαρκων για να μας κάνει περήφανους.

Η υπέρβαση για την υπέρβαση, χωρίς, επί της ουσίας, να προσφέρουν οι ΑΜΕΑ το παραμικρό στην κοινωνία από την τροπή της μειονεξίας τους σε πλεονέκτημα. Ούτε και οι ίδιοι, όμως, οι «μειονεκτούντες» νιώθουν την μεγαλύτερη χαρά από όλες: το να αναπτύσσουν τις πραγματικές αρετές τους και να νιώθουν ουσιαστικά χρήσιμοι και απαραίτητοι στον κοινωνικό τους περίγυρο.

Οι χουντοφιλελεύθεροι των ΜΜΕ

Όλες αυτές οι «τυχαίες» μικροειδήσεις των χουντοφιλελεύθερων στα ΜΜΕ, δεν είναι τυχαίες, δεν είναι σύμπτωση, δεν είναι τάση, δεν είναι βλακεία. Αποτελούν μέρος της δυστοπικής προπαγάνδας των ΜΜΕ για το ακοινώνητο άτομο:

  • το κουτσό σκυλάκι με το προσθετικό μέλος που το υιοθέτησαν στην Γερμανία·
  • το πουλί με το σπασμένο φτερό που φροντίζεται από Κροάτη χήρο·
  • ο φουστανάτος άνδρας στο τάδε χωριό που είναι επιλογή του και τόσο τον αγαπάνε·
  • το ομόφυλο ζεύγος γυπών που υιοθέτησε εγκαταλελειμμένο αυγό κοκ.

Οι ακραίοι φιλελεύθεροι προπαγανδίζουν την «διαφορετικότητα» πουλώντας το μύθευμα μιας κοινωνίας χαλί με —ισότιμης αξίας— κόμπους διαφορετικών χρωμάτων. Η κοινωνία όμως δεν είναι σκονισμένο χαλί που το πατάς — αλλά τοπίο με όρη, κοιλάδες και τρεχούμενα νερά. Σε μια ζώσα κοινωνία οι διαφορές αποτελούν τις ουσιαστικές αιτίες συνολικής ευημερίας και ατομικής εξέλιξης.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι· η κοινωνία είναι ένας δαρβινικός χώρος προσαρμοστικότητας: δεν μπορείς να δαμάσεις τον άνεμο, μαθαίνεις όμως να ρυθμίζεις τα πανιά σου.

Κοντολογίς

Η «διαφορετικότητα» ισοπεδώνει την κοινωνία και καθηλώνει τον άνθρωπο — η διαφορά εξελίσσει.

Μια σκέψη στο “Ναι στο μπούλινγκ — όχι στην διαφορετικότητα”

  1. Όμως σε πόσες περιπτώσεις ένα «ίσως και καλοπροαίρετο»(λέμε τώρα) μπούλινγκ οδηγεί κάποιον σε μια «πεισματική αντεπίθεση» που θα τον κάνει καλύτερο, που θα τον κάνει να ξεπεράσει τον εαυτό του; και σε πόσες περιπτώσεις θα τον κάνει να «κλειδωθεί» στο «κουσούρι» του; να περιχαρακωθεί; θάβοντας τον;
    Μήπως τελικά και οι δύο προσεγγίσεις έχουν τα τρωτά τους σημεία;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.