Ο Στουρνάρας να λυπάται για τον εαυτό του!

Χθες ο Γιάννης Στουρνάρας, Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, δήλωσε: «λυπάμαι για αυτήν την χώρα!». Και εγώ, με την σειρά μου, λυπάμαι που η χώρα μου έχει τιμήσει τόσο πολύ ανθρώπους σαν αυτόν. Το 2010 πήγα σε μια σειρά πέντε διαλέξεων για την οικονομία του Γιάννη Στουρνάρα. Τότε ήταν γνωστός μόνο ως το δεξί χέρι του «τσάρου» της οικονομίας Γιάννου Παπαντωνίου. Κάποια στιγμή προσεγγίσαμε το θέμα της φοροδιαφυγής και μας υπολόγισε πόσα περίπου έσοδα χάνονται ανά έτος από τα δημόσια ταμεία (χοντρικά 11 – 16 δισ. ανά έτος, εκ των οποίων περίπου 12 δισ. από αυτοαπασχολούμενους και μικρές επιχειρήσεις + 1,3 δισ. από μισθωτούς και μεγάλες επιχειρήσεις). Μέχρις εδώ καλώς, εξοργίστηκα όμως όταν τον άκουσα να συνεχίζει τον συλλογισμό του και στο τέλος να αποδίδει το τεράστιο δημόσιο χρέος αποκλειστικά στην φοροδιαφυγή των τελευταίων 25 χρόνων.

Και σκεφτόμουν, πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που ήταν το δεξί χέρι του υπουργού οικονομικών, με ένα σωρό τίτλους και με εμφανές πολιτικό μέλλον, να αγνοεί πως και στην Αμερική οι sole practioners δικηγόροι κάλλιστα τα παίρνουν μαύρα, ενώ και στην Αγγλία τα μικρά μαγαζιά αν σε ξέρουν δεν δίνουν απόδειξη (οι Ινδοπακιστανοί μάλιστα δεν πληρώνουν καν ασφαλιστικές εισφορές για όσους απασχολούν). Δεν έχω σε μεγάλη εκτίμηση τις πολιτικές εκτιμήσεις τεχνοκρατών όπως ο Γιάννης Στουρνάρας, που στην συντριπτική πλειοψηφία τους είναι παντελώς αφιλοσόφητοι, ειδικά όμως των οικονομολόγων, κάλλιστα, θα τις συνέκρινα με αυτές των αστρολόγων (αντιθέτως, υπολήπτομαι βαθιά την γνώμη των λογιστών).

Φοροδιαφυγή

Να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους: Στην Ελλάδα δεν έχουμε μέσα μας το γονίδιο της απατεωνιάς. Οι αυτοαπασχολούμενοι και οι πολύ μικρές επιχειρήσεις φοροδιαφεύγουν παντού στον κόσμο, όπως στις ΗΠΑ και την Βόρεια Ευρώπη που έχουν πολύ ισχυρούς μηχανισμούς φορολογικής είσπραξης. Ωστόσο εμείς έχουμε πολύ περισσότερους ελεύθερους επαγγελματίες (30% του Ελληνικού εργατικού δυναμικού, αντί για το 10% που είναι ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΑΣΑ) και πολύ πολύ περισσότερες πολύ μικρές επιχειρήσεις, που κόβουν πλαστά παραστατικά, έχουν αδήλωτους εργαζόμενους και δεν κόβουν αποδείξεις. Αν προσθέσεις και την χαμηλή παραγωγικότητά τους που δεν τους επιτρέπει να είναι ανταγωνιστικοί και να δίνουν μεγάλους μισθούς, έχεις ανάγλυφο το πρόβλημα της Ελλαδικής οικονομίας.

Επίσης είναι ψέμα πως οι πολυεθνικές δεν φοροδιαφεύγουν. Απλά δεν το λένε φοροδιαφυγή, αλλά «revenue transfer». Να καταθέσω προσωπική μου μαρτυρία: τέλος δεκαετίας του ’90 βρέθηκα να εργάζομαι σε πολυεθνική εταιρία τεχνολογίας στο Δουβλίνο, σε ένα κτίριο 250 ατόμων που δεν έκαναν απολύτως τίποτε — μα τίποτε! Καθ’ ότι απολάμβανα αρκετά κολακευτικό μισθό, εταιρικό αυτοκίνητο και benefits, άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως πουλάμε ναρκωτικά και δεν το ξέρω (επισήμως τιμολογούσαμε για εικονικές υπηρεσίες marketing τις θυγατρικές εταιρίες σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική). Την απορία μου την έλυσε ένας Άγγλος λογιστής με ειδίκευση στο International Finance: για κάθε εκατομμύριο δολάρια που τιμολογούσαμε την θυγατρική, η μαμά εταιρία κέρδιζε το 25%, διότι στην Ιρλανδία το corporate tax ήταν 10% και, για παράδειγμα, στην Ελλάδα 35%. Αυτή η διαφορά του 25% ήταν το κέρδος μας. Η όλη εταιρική παρουσία μας εκεί ήταν απλά στάχτη στα μάτια των οικονομικών αρχών. Σαν βρικόλακες εργασιακά νεκροί ζούσαμε ρουφώντας το αίμα των εργασιακά ζωντανών.

Δεν κακίζω τις πολυεθνικές, δουλειά τους είναι να βγάζουν νόμιμα κέρδη (όχι να ηθικολογούν), άλλωστε κάτι ανάλογο κάνουν και οι Έλληνες εφοπλιστές (αντιθέτως, όταν ακούω εταιρική ηθικολογία τύπου «όλοι μαζί μπορούμε» ανησυχώ, γιατί δεν ξέρω τα πραγματικά κίνητρά τους). Κακίζω πολύ όσους μαστιγώνουν άδικα τους Έλληνες ως διεφθαρμένους, τεμπέληδες και κλέφτες ή «λυπούνται για αυτήν την χώρα», υπονοώντας πως οι άλλοι λαοί είναι καλύτεροι. Αναλογικά τα ίδια κλέβουμε με τους άλλους δυτικούς, απλά στην Ελλάδα τα μοιραζόμαστε περισσότεροι και φαίνεται στους δείκτες διαφθοράς. Εμείς τα τρώμε σε μπουφέ για πολλούς, αυτοί σε ροτόντα για λίγους.

Που οφείλεται η οικονομική κρίση;

Να απαντήσουμε όμως στο ερώτημα: «που οφείλεται η οικονομική κρίση;». Ο Στουρνάρας κάνει λάθος να αποδίδει στην φοροδιαφυγή το τεράστιο δημόσιο χρέος, που μας οδήγησε στην οικονομική κρίση. Από την άλλη, και οι αιτιάσεις του τύπου «τα έφαγαν οι πολιτικοί», «η κρίση οφείλεται στις τράπεζες» ή «τα μνημόνια φταίνε για την κρίση», παρότι έχουν ψήγματα αλήθειας, αποπροσανατολίζουν. Οι Έλληνες πολιτικοί είναι πολύ καλύτεροι από τους Ευρωπαίους: ο Αλέξης και ο Κυριάκος είναι σαφώς ανώτεροι από αντίστοιχους ηγέτες της ΕΕ, τύπου «tea lady» Μέρκελ, «ποταμίσιου» Μακρόν και μπεκρή Γιουνκέρ (γενικώς, τα φιλελέδικα κόλπα εκλογής μαριονέτων δεν περνάνε στην Ελλάδα). Ούτε οφείλεται η οικονομική κρίση στον σπάταλο Δημόσιο Τομέα — ο Ελλαδικός Δημόσιος Τομέας παραμένει από τους πιο φθηνούς στον ΟΑΣΑ (δυστυχώς όμως και ο πιο αναποτελεσματικός).

Οικονομικά σκάνδαλα

Τα πολιτικά οικονομικά σκάνδαλα της μεταπολίτευσης, καταδικαστέα μεν, μικρά δε: όλα τα θαλασσοδάνεια στον τύπο και στα κόμματα ανέρχονται περίπου στα 600εκ., να βάλουμε και SIEMENS, Βατοπέδι, NOVARTIS και ότι άλλο θέλετε να φθάσουμε στο 1 δισ., ας το κάνουμε 1,5 δισ., πες 3 δισ., για όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, το οποίο είναι καθαρά πολιτικό χρήμα — λίγα πήγαν σε τσέπες (ο Τσοχατζόπουλος τα έβαζε στην τσέπη του, γι’ αυτό ακριβώς τον έδωσαν). Ωστόσο αυτά τα 3 δισ. είναι ψίχουλα (1% του δημόσιου χρέους)· δεν μας οδήγησαν τα σκάνδαλα, λοιπόν, στην οικονομική κρίση (αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να ασκηθούν ποινικές διώξεις για αυτά τα σκάνδαλα· άλλο το ένα, άλλο το άλλο). Με την σειρά τους, οι Ελληνικές τράπεζες και τα μνημόνια μπορεί να μην βοήθησαν να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση, σε καμιά περίπτωση όμως δεν την δημιούργησαν (και στις Διοικήσεις των Τραπεζών φυσικά πρέπει να ασκηθούν ποινικές διώξεις για πολλά κακουργήματα).

Ασφαλιστικό

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στο Ασφαλιστικό, εκεί βρίσκονται οι δικές μας ευθύνες: στις πρόωρες συντάξεις που μοίραζαν οι γαλαζοπράσινοι «κουμπάροι» για να εξαγοράζουν ψήφους την εποχή των χρυσών αυγών. Τώρα ήρθε η εποχή να επικεντρωθούμε στην υγεία της κότας: πληρώνουμε κοντά 7 δισ. το χρόνο (το 30% των συνταξιούχων είναι κάτω των 65 ετών και κοστίζουν 6,9 δισ. τον χρόνο, δηλαδή δύο ΕΝΦΙΑ) για ανθρώπους που θα έπρεπε ακόμη να εργάζονται, ενώ ποτέ δεν πλήρωσαν τις εισφορές που αναλογούν στις συντάξεις που παίρνουν. Ως προς τούτο, λοιπόν, διαφέρουμε από τις άλλες χώρες του ΟΟΣΑ: από το 2000 – 2014 τα ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων, τα οποία επιχορηγούνταν από τον προϋπολογισμό, αθροίζονται στο ποσό των 215 δισ., με ένα περίπου 4% επιτόκιο, πηγαίνουμε στα 285 δισ. και το δημόσιο χρέος μας είναι 320 δισ. Οπότε, περίπου το 80% του δημόσιου χρέους μας οφείλεται αποκλειστικά στο ασφαλιστικό. Το δημόσιο χρέος δεν προέκυψε από την παράλειψή μας να παίρνουμε αποδείξεις από τις τυρόπιτες και τα σουβλάκια· μην αποδέχεστε τις ενοχές που σας δημιουργούν, είναι εκ του πονηρού.

Μικρές επιχειρήσεις

Οι Ελληνικές μικρές επιχειρήσεις έχουν —εκτός των μειονεκτημάτων της χαμηλής παραγωγικότητας και υψηλής φοροδιαφυγής— και κάποια μεγαλειώδη πλεονεκτήματα. Το γεγονός ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί δημιουργικοί Έλληνες που βιώνουν την αγωνία να κλείσουν ταμείο κάθε βράδυ και να βγει ο μήνας, όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για την επιχείρησή τους, είναι κάτι που μας επιτρέπει πανεύκολα να στηριχθούμε και να σχεδιάσουμε μια πολύ προσαρμοστική οικονομία στο πλαίσιο μιας διεθνούς αγοράς που αλλάζει ταχύτατα. Πρέπει όμως να κάτσουμε να την σχεδιάσουμε (όχι να συζητάμε για τα καζίνο του Καμένου), διότι όταν, με το καλό, επιστρέψουν οι 400.000 εργαζόμενοι που έφυγαν για δουλειά στο εξωτερικό λόγω κρίσης, η Ελληνική οικονομία θα εκτοξευθεί (σίγουρα θα επιστρέψουν, διότι η Ελλάδα του 2020, δεν έχει καμιά σχέση με αυτή του 1960). Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Δύση και στην γειτονιά μας μας ευνοούν αφάνταστα και οι δυνατότητές μας είναι συγκλονιστικές και ως άνθρωποι και ως κοινωνία.

Οικονομική και πολιτική Ανάπτυξη μέσω «πόλεων»

Ποιο είναι σήμερα το «state of the art» πρότυπο για την οικονομική ανάπτυξη που κυριαρχεί στην Ελλαδική πολιτική, δηλαδή στα «Ελλαδικά» ΜΜΕ, δηλαδή στα μυαλά σας; Εύκολο: η Taxibeat, η Workable, η Upstream, το όραμα του αυτοδημιούργητου, η «ημέρα καριέρας» στα Ελλαδικά πανεπιστήμια, όχι στον νεποτισμό, όχι στις διαμαρτυρίες, όχι στο ημισοβιετικό μοντέλο, αβέρτα ιδιωτικοποιήσεις, αλλαγή νοοτροπίας, το μεγάλο reset. Ας τα αποκωδικοποιήσουμε όλα αυτά. Αυτό το όραμα οικονομικής ανάπτυξης είναι Αμερικάνικο και συνοψίζεται σε δύο μόνο λέξεις: «καινοτόμος επιχειρηματικότητα». Αυτό το «επιχειρηματικότητα» μας καλοαρέσει, δείχνει να μας πάει. Στο κάτω κάτω της γραφής το 30% του εργατικού μας δυναμικού είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, εκεί που ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ είναι 10%. Και αυτό το «καινοτόμος», σιγαααά μην δεν καλύπτεται από το δαιμόνιο της φυλής. Δυστυχώς —ή μάλλον ευτυχώς— δεν είναι καθόλου έτσι.

Επιχειρηματικότητα

Ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν είναι επιχειρηματίας, είναι έμπορος: δηλαδή, μια προσωποπαγής επαγγελματική δραστηριότητα· ο έμπορος πρώτα «πουλάει» τον εαυτό του, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του πελάτη του και μετά τα προϊόντα του ή τις υπηρεσίες του. Στελεχώνεται, δε, κυρίως από συγγενείς, κουμπάρους και φίλους. Στον έμπορο η λέξη κλειδί είναι η «εμπιστοσύνη», ενώ στον επιχειρηματία η «οργάνωση». Όταν η δραστηριότητα του εμπόρου μεγαλώσει πολύ ή προϊόντος του χρόνου αναλάβει η επόμενη γενιά, η όλη προσπάθεια —σχεδόν πάντα— παρακμάζει, λόγω έλλειψης: είτε οργάνωσης των αυξημένων αναγκών, είτε εμπιστοσύνης στην νέα γενιά. Μέγα πρόβλημα στην Ελλάδα η μετάβαση από το start up στο scale up και διαχρονικό  εκεί οφείλεται και η αδύναμη Ελλαδική αστική τάξη (μαζί με Τήνο έλλειψη αριστοκρατίας).

Καινοτομία

Ο χαρακτηρισμός «καινοτόμος» τώρα, προϋποθέτει άτομα με «creativity»: η λέξη αυτή είναι αμετάφραστη στα Ελληνικά, δεν υπάρχει καν ως έννοια, και αυτό λέει πολλά. Η μετάφραση του «creativity» ως «δημιουργικότητα» που δίνεται στα λεξικά είναι λάθος. Δημιουργικός συνήθως είναι κάποιος κυρίως λόγω ότι είναι φιλεργατικός — ενώ «Creative» είναι ο δημιουργικός κυρίως λόγω φαντασίας και εφευρετικότητας. Ναι, συνέλληνες, λυπάμαι δεν ήμαστε Creative — το δαιμόνιο της φυλής δεν το καλύπτει. Θα έλεγα ότι ως άτομα (αποκομμένοι από την συλλογικότητά σας) ήμαστε φύσει μικροπρεπείς, φθονεροί και αφόρητα κοινότοποι. Ήμαστε όμως προσαρμοστικοί και όταν βρεθούμε σε περιβάλλον που το απαιτεί δεν χανόμαστε. Σε καμιά περίπτωση όμως, δεν έχουμε την «Creativity» στο αίμα σας, όπως έχουμε την πολιτική, για παράδειγμα, που κάθε έξι μήνες θέλουμε εκλογές. Χαρακτηριστικότερη ένδειξη Creativity σε έναν άνθρωπο είναι το χιούμορ (και αυτή αμετάφραστη), ούτε από αυτό έχουμε. Πλάκα έχουμε — χιούμορ όχι.

Το αμερικανικό μοντέλο είναι για Αμερικανούς

Οπότε έχουμε τον εξής γόρδιο δεσμό: η Ελλαδική πολιτική ελίτ (και αυτή αμετάφραστη) προσπαθεί να εφαρμόσει το Αμερικανικό άθλημα της «καινοτόμου επιχειρηματικότητας» σε μια κοινωνία που ούτε το «καινοτόμο» το μπορεί, ούτε την «επιχειρηματικότητα» την καταφέρνει. Το προτεινόμενο Αμερικανικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης της «καινοτόμου επιχειρηματικότητας» αδυνατεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα. Άλλωστε, αυτός είναι και ο λόγος που η Ελλαδική κοινωνία αντιδρά αμυντικά σε οποιοδήποτε προσπάθεια οικονομικής ανάπτυξης, γιατί γνωρίζει ενστικτωδώς ότι είναι προς την λάθος κατεύθυνση: οι μεγάλες επενδύσεις που θα μας κάνουν Κινέζους, ενώ οι νεοφυείς εταιρίες θα χρειάζονται Αμερικανούς. Ούτε το ένα γίνεται, ούτε το άλλο. Ορθώς, η Ελλαδική κοινωνία, και διά των πολιτικών της, έχει στυλώσει τα πόδια.

Μονοθεματικές «πόλεις»

Η ιστορία μας μας διδάσκει πως πρέπει να φτιάξουμε εμπορικές «πόλεις», μονοθεματικής εμπορικής/παραγωγικής δραστηριότητας, με πολλές πολύ μικρές εταιρίες όπως μας αρέσει. Τέτοια παραδείγματα σύγχρονα είναι η Silicon Valley στο San Fransisco στις ΗΠΑ που καινοτομεί στους Η/Υ, κάποιες πόλεις στην Πορτογαλία και στην Βραζιλία που παράγουν μόνο παπούτσια (ανταγωνιζόμενοι θαυμάσια τους Κινέζους), μια μικρή πόλη στην Τουρκία που φτιάχνει μόνο μπακλαβά (με 2 δισ. ευρώ ετήσιο τζίρο). Παραδείγματα εφαρμογής: η Λάρισα να παράγει συγκεκριμένα αγροτικά προϊόντα με αντίστοιχη σχετική ανώτατη εκπαίδευση και συμπληρωματικό (του εθνικού) ασφαλιστικό ταμείο· η Τρίπολη, λουκάνικα· η Καβάλα, κουραμπιέδες· το Ηράκλειο, λογισμικό· τα Γιάννενα, κοσμήματα· η Κόνιτσα, πέτρινες κατασκευές κοκ. Το κράτος, μάλιστα, θα φορολογεί μόνο τις «πόλεις» και  μετέπειτα αυτές τα μέλη τους. Μακριά από την ανάπτυξη του μαζικού τουρισμού που δρα ισοπεδωτικά στην ποικιλομορφία του Ελλαδικού αστικού τοπίου και προκρίνει την νοοτροπία της αρπαχτής.

Οικονομία «πόλεων»

Σε μια οικονομία «πόλεων» η οικονομία κλίμακος δεν μπορεί να αποτελεί πρώτη στρατηγική επιλογή, κάθε «πόλη» θα έχει το δικό της εκπαιδευτικό σύστημα, ασφαλιστικό ταμείο και τηλεοπτικό δίαυλο. Τέρμα οι εθνικής εμβέλειας, ιδιωτικοί τηλεοπτική δίαυλοι — μια ΕΙΡΤ και μια ΥΕΝΕΔ και πολύ μας είναι.

Αυτά θα έπρεπε να συζητάμε!

Εν κατακλείδι

Η υγεία μιας κοινωνίας (λ.χ. συνεκτικότητα, μόρφωση, αυτοκτονίες) είναι απείρως σημαντικότερη από τον πλούτο της και η Ελληνική κοινωνία παραμένει η υγιέστερη στην Δύση — για τον εαυτό του, λοιπόν, να λυπάται ο Στουρνάρας, όχι για εμάς.

7 σχόλια στο “Ο Στουρνάρας να λυπάται για τον εαυτό του!”

  1. Να συμπληρώσω μόνο, πως σε χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, τα ποσοστά κατάθλιψης (καταγεγραμμένα, γιατί τα μη είναι σε δυσθεώρητα ύψη) ξεπερνούν το 70%. Εξ ων και το ανάλογο νεοσυσταθέν Ministry of Depression.

  2. Αγαπητέ Δημήτρη, με έναυσμα την ανάλυση σου για την οποία συμφωνώ, θα ήθελα να συμβάλω με την μακρόχρονη εμπειρία ενός Ελληνα της διασποράς στην σκιαγράφηση του Ελληνα επιχειρηματία, αυτού της διασποράς και αυτού της Ελλάδος.
    Η επιχειρηματική δραστηριότητα είτε παραγωγική είτε εμπορική στην Ελλάδα είναι εξαρτώμενη απο την περιρρέουσα νομοθεσία η όποια αν μη τι άλλο είναι ένας μονόδρομος και μια τροχοπέδη στην όποια δημιουργική καινοτομία, απαγορεύοντας την οποιαδήποτε υλοποίηση της φαντασίας η εφευρετικότητες η ακόμη και αυτής της σκέψης έξω απο το καθιερωμένο πλαίσιο! Acting out of the box is prohibited!
    Οπότε ο Έλληνας δραστηριοποιούμενος στη πατρίδα αναγκάζεται διεξοδικά να ακολουθεί μια πεπατημένη και άκαρπη εμπορική πρακτική, εξαντλώντας την δυναμική του στην πολιτική διαμάχη και αντικαθιστώντας το χιούμορ του με την πλάκα, τον φθόνο και την λαμογιά.
    Ο ίδιος Έλληνας δραστηριοποιούμενος στην διασπορά αναδεικνύει το πολυμήχανο (resourcefulness , ingenuity, cunningness) της φυλής μας, πρωταρχικά απο ανάγκη για επιβίωση, δημιουργώντας τη δυνατότητα επιτυχίας βρίσκοντας γρήγορους και έξυπνους τρόπους για να ξεπεραστούν οι όποιες δυσκολίες.
    Και αναφέρω την ανάγκη της επιβίωσης διότι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι της διασποράς έχουν ορισμένα πλεονεκτήματα και εξηγούμε. Οι Ιταλοί, Γερμανοί, Ολλανδοί, Γάλλοι, Ισπανοί και Πορτογάλοι δουλεύουν στις διεθνείς κρατικές η ιδιωτικές εταιρίες ομοεθνών τους που είναι διάσπαρτες. Ο Έλληνας εκτός απο τον αδελφό, αξάδερφο, μπάρμπα η φίλο που ίσως βρει στην διασπά έχει κλειστές πόρτες και πρέπει να τα καταφέρει μόνος του. Και τα καταφέρνει με επιτυχία 9 στις 10 φορές.
    Η εμπειρία και γνώση για την επιτυχία και την ευημερία είναι καταγεγραμμένη και μπορεί να κοπή και να ραφτεί στα μέτρα του Ελληνα στην Ελλάδα. Αν το καρκίνωμα που λέγετε πολιτική κλεπτοκρατία δεν καθαριστεί και αντικατασταθεί με άτομα απο τις χιλιάδες αξιόλογους και αξιοπρεπείς συμπατριώτες μας, θα συνεχίσουμε να ακούμε «λυπάμαι για αυτήν την χώρα!» απο τα ανδράποδα ριψάσπιδα στουρνάρια που μας κυβερνούν.

  3. Σαφώς και το ασφαλιστικό είναι το μεγαλύτερο ζήτημα αλλά μην ισοπεδώνουμε και τα υπόλοιπα. Δεν ξεχάσαμε μόνο την απόδειξη από τις τυρόπιτες. Φοροδιαφεύγουμε καθημερινά χρεώνοντας τον όποιον συμπολίτη μας με το δικός μας βάρος και επενδύουμε το κέρδος μας εκτός χώρας…ούτε ανταποδοτική δεν είναι η φοροδιαφυγή κάποιων ή των θαλασσοδανείων ή των μιζών κλπ. Ωραία πρόταση οι μονοθεματικές πόλεις…πώς πείθονται οι Έλληνες για κάτι τέτοιο;

  4. Ασφαλιστκο λοιπον η αιτία του κακού; δεν νομίζω, διοτι αν παρουμε υπ΄οψη μας ότι στη χώρα μας πριν δεκα δεκα πέντε χρόνια η ανεργία δεν ήταν τόσο υψηλή οι εισφο΄ρές εργαζομένων και εργοδοτών γέμιζαν τα ταμεία των ασφαλισμένων.Απο εκεί και πέρα; Εκατομμυρια αποθεματικά και εκατομμυρια σε λογαριασμούς πρώτης ζητησης χωρις επιτόκια; με μηδενικά ή με αρνητικά επιτόκια; Να μια πρωτη κακοδιαχειρηση.Δευτερον:Τοποθετήσεις σε προιόντα χωρις εξασφάλιση των κεφαλαίων; με αμφίβολη την αποδοσή τους; Εκατομμμυρια χάθηκαν σε παραγωγα και μετοχές, δηλ σε βλαβερες τοποθετησεις.Τρίτον: το κουρεμα.Εγινε σε αποκλειστικα ελληνικους τιτλους , και συνεπώς και στα ασφαλιστικά ταμεία.
    Οταν φευγει ενας εργαζόμενος ακομα και κατω απο μια ορισμενη ηλικία, τη θεση του την παιρνει καποιος αλλος ο οποιος πληρωνει επισης εισφορες/

  5. Δημήτρη η απάντηση που δίνεις στον Στουρνάρα είναι η καλύτερα θεμελιωμένη απάντηση που μπορούσε να λάβει ο άνθρωπος αυτός. Πιστεύω και εγώ ότι το ασφαλιστικό αποτελεί την κύρια αιτία της κρίσης όπως πολύ ωραία το αναλύεις. Θα έβαζα και το κόστος της κεντρικής δημόσιας διοίκησης.
    Για φαντάσου να έδιναν κίνητρα οι ειδήμονες φωστήρες τύπου Στουρνάρα σε κάθε μικρομεσαία επιχείρηση να προσλάβει ένα άτομο την περίοδο της κρίσης. Θα είχαμε μείωση ανεργίας πάνω από 50%.
    Αντίθετα έδωσαν κίνητρα όχι μόνο να μην προσλάβουν αλλά να κλείσουν οι μικρομεσαίες. Οικονομολόγοι εκτός τόπου και χρόνου

  6. Δημήτρη θα έβαζα όμως και τον Τσακαλώτο στην ίδια συνομοταξία με τον Στουρνάρα. Αδαής και αυτός είναι από τα οικονομικά της πιάτσας.

  7. Διάβαζα πρόσφατα ότι η Ελλάδα έχει τα χαμηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών στην ευρωζώνη.Ενας φίλος μου είπε ότι αυτο συμβαίνει επειδή είμαστε αναίσθητοι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.