Διεμφυλικοί: Υπερχειλής νομική αναγνώριση φύλλου

Καλλιεργείται η λανθασμένη εντύπωση πως η αντίθεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού στον νέο Νόμο για την Αλλαγή Φύλου είναι ένδειξη οπισθοδρόμησης και αδιαφορίας για τους συμπατριώτες μας που είναι διεμφυλικοί (οι οποίοι όντως υποφέρουν και χρήζουν της προστασίας της Πολιτείας και όλων μας). Η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν αντίθετη με την Νομική Αναγνώριση Φύλου: μέχρι τώρα υπήρχε η διαδικασία αλλαγής φύλου διορθώνοντας την ληξιαρχική πράξη με ενδελεχή έλεγχο από δικαστή ο οποίος είχε ευρύ φάσμα εξουσιών και πρωτοβουλιών προκειμένου να καταλήξει σε δικαστική κρίση και έκδοση δικαστικής απόφασης. Οπότε επέρχονταν οι έννομες συνέπειες, δηλαδή, τυπικά κάποιος που άλλαζε φύλο μπορούσε να τελέσει πολιτικό γάμο με ετερόφυλο και να υιοθετήσουν τέκνα — ενώ αντίστοιχα προϋπάρχον γάμος που είχε τελεστεί μεταξύ ετερόφυλων και νυν ομοφύλων θα ήταν ανυπόστατος.

Αυτή η διαδικασία όμως στην πράξη απέτυχε και όντως ένας νέος νόμος ήταν απαραίτητος· ορθά λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ έθεσε το θέμα προς επανεξέταση στον Έλληνα νομοθέτη. Συγκεκριμένα, έως πρόσφατα η νομολογία των Ελληνικών δικαστηρίων (όχι η νομοθεσία) απαιτούσε κατά κανόνα δύο αποδεικτικά μέσα: πρώτον, ψυχιατρική διάγνωση που να βεβαιώνει την δυσαρμονία μεταξύ φύλου καταχώρησης και πραγματικού· και δεύτερον, να έχει γίνει εγχείρηση αλλαγής φύλου. Ωστόσο, όσον αφορά το δεύτερο αποδεικτικό μέσο της εγχείρησης, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το έκρινε νομικά απαράδεκτο (και ορθώς) μιας και προσβάλλεται θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα (αρ. 8 ΕΣΔΑ) και δεν μπορεί να υπάρχει υποχρεωτικότητα, ενώ αντιθέτως αποδέχεται το αποδεικτικό μέσο της ιατρικής γνωμάτευσης.

Τώρα με τον νέο νόμο, αλλάζουν η διαδικασία και οι προϋποθέσεις: δεν απαιτείται να έχει προηγηθεί ιατρική επέμβαση και κανενός είδους ιατρική βεβαίωση που να βεβαιώνει πως οι αιτούντες την αλλαγή φύλου είναι όντως διεμφυλικοί. Άρα η όλη διαδικασία είναι απολύτως τυπική, δεν αφήνεται διακριτική ευχέρεια στον δικαστή (στα ΚΕΠ έπρεπε να το βάλουν). Οι μόνες δυτικές χώρες που νομοθέτησαν την μη υποχρεωτική προσκόμιση τέτοιας ιατρικής γνωμάτευσης ως προϋπόθεση Νομικής Αλλαγής Φύλου είναι Δανία, Ιρλανδία, Γαλλία, Μάλτα και Νορβηγία. Υπόψιν πως η ΕΕ δεν επιβάλει στα κράτη μέλη ποιες πρέπει να είναι οι προϋποθέσεις για την διόρθωση του φύλου, αυτό το αφήνει στην διακριτική ευχέρεια του εθνικού νομοθέτη.

Φυσικά κάθε άνθρωπος μπορεί να απολαμβάνει το δικαίωμα του αυτοπροσανατολισμού, αυτό βέβαια αν δεν υπήρχαν διατάξεις δημοσίας τάξης: γάμος, υιοθεσία, κτήση ιθαγένειας και στρατιωτικές υποχρεώσεις. Επί παραδείγματι: μεταξύ δύο ομοφύλων, που δεν επιτρέπεται ο γάμος, έχει συναφθεί σύμφωνο συμβίωσης· αν τώρα κάποιος από τους δύο αντισυμβαλλόμενους πάει στον δικαστή και ζητήσει να αλλάξει φύλο, μπορούν μετέπειτα να συνάψουν γάμο και να υιοθετήσουν.

Στον νέο Νόμο για την Αλλαγή Φύλου, τα διεμφυλικά άτομα είναι το πρόσχημα — υποκρύπτεται ο γάμος και η υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια· σε ένα ευρύτερο διεθνές σκεπτικό πως η ομοφυλοφιλία θα αλλάξει τον κόσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.