Τηλεθεατές: Σύγχρονες Κοκκινοσκουφίτσες

Πριν το διεθνές αντισυστημικό κύμα —Αλέξης, Brexit και Δονάλδος (ακόμα και ο Κυριάκος πήρε αντισυστημική εντολή την οποία αγνόησε), πραγματικά με έπιανε απελπισία όταν έβλεπα ότι οι περισσότεροι τηλεθεατές, ήταν αδύνατον να σκεφτούνε πέρα από τις σκέψεις που έβαζε μέσα στο μυαλό τους η TV. Οι σκέψεις των τηλεθεατών σήμερα παράγονται μέσα στο μυαλό τους, όσο και τα τηλεοπτικά προγράμματα παράγονται μέσα στο κουτί της τηλεόρασης.

Οι «πολίτες» νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι — ενώ είναι πιο δούλοι από την εποχή του Αριστοτέλη. Για τον Αριστοτέλη ήταν αδιανόητο αυτό που γίνεται σήμερα: η ύπαρξη δούλων, που νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι. Έτσι απέτυχε να προβλέψει την μεγαλύτερη δυνατή παρεκτροπή πολιτεύματος στην ανθρώπινη ιστορία: αυτή που ζούμε σήμερα. Πως, όμως, τόσοι πολλοί «ελεύθεροι» άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει; Πως οι σύγχρονες Κοκκινοσκουφίτσες που παρακολουθούν τις θελκτικές ασάφειες στα «ενημερωτικά» παράθυρα του Σκάι, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να φαγωθούν από τους κακούς λύκους;

Δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει, ο λόγος είναι ότι στην TV  —η οποία πλέον αποτελεί μέλος της σύγχρονης οικογένειας, έχοντας αντικαταστήσει την γιαγιά και εν μέρει την μαμά— χρησιμοποιούνται τεχνικές, ασύλληπτες στο ανθρώπινο μυαλό της εποχής του Αριστοτέλη. Η τεχνολογία της διαφήμισης εξελίχθηκε τόσο πολύ, ώστε μεταφέρθηκε αυτούσια πλέον στην πολιτική, κυρίως μέσω της απελευθέρωσης της αγοράς των τηλεοπτικών διαύλων, με απολύτως καταστροφικά αποτελέσματα για την ουσία της δημοκρατίας που ως πρώτη προϋπόθεση θέτει την ισορροπημένη πληροφόρηση των πολιτών. Η TV πλέον λειτουργεί σαν τσίχλα στο μυαλό των ανθρώπων και σαν άμμος στα γρανάζια της δημοκρατίας. Αν και ο κόσμος είναι εξοικειωμένος με την διαφήμιση, δεν γνωρίζει τον τρόπο που αυτή λειτουργεί.

Κατ’ αρχήν, η εξελιγμένη διαφήμιση πλέον έχει τρεις έγνοιες: η πρώτη έγνοια της είναι να τραβήξει την προσοχή αυτών που έχει στοχεύσει· η δεύτερη, να τους δημιουργήσει σύμπλεγμα για αυτό που είναι· και η τρίτη, να τους παρουσιάσει την ελπίδα για την λύση του πραγματικού —ή και κατά φαντασίαν— συμπλέγματός τους. Η έλκυση της προσοχής τόσο πιο κατορθωτή γίνεται, όσο πιο βαθιά η διαφήμιση προκαλεί τα κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα: σεξ, χρήμα, δόξα· και όχι μόνο. Το σύμπλεγμα δημιουργείται με εξιδανικευμένες εικόνες του εαυτού τους: της κεφάτης παρέας, του ιδανικού κορμιού, του επιτυχημένου άντρα, της μοιραίας γυναίκας, του ελεύθερου παιδιού, του αγαπημένου γέροντα. Όσοι δεν έχουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά, τους προτείνεται λύση: η πρόταση της διαφήμισης που θα τους λύσει το σύμπλεγμα. Διεπιστημονικές και καλλιτεχνικές ομάδες στοχάζονται νυχθημερόν πως να κάμψουν τις ψυχολογικές αντιστάσεις των ανθρώπινων στόχων. Εργάζονται σαφώς κάτω από το επίπεδο της συνείδησης, όπως ο Αρκάς, η ομάδα αλήθειας και ο Ράμφος. Τα καλύτερα μυαλά πάνε πλέον εκεί: οι Αριστοτέληδες, οι Φειδίες, οι Πανσέληνες, οι Φρόιντ των δυτικών κοινωνιών. Πλέον η μόνη πραγματική σύγχρονη τέχνη είναι η διαφήμιση.

Εφαρμόζοντας τις ίδιες τεχνικές και στην πολιτική, μέσω της συνεχούς επανάληψης των μηνυμάτων τους στην TV, η δημοκρατία μετατράπηκε σε παρωδία: αυτοί που την ελέγχουν, υπαγορεύουν ποιοι θα εκλεγούν. Εικάζουμε ότι κάποιοι ελέγχουν κεντρικά τα ΜΜΕ σε διεθνές επίπεδο, λόγω της εφιαλτικής ομοιομορφίας των μειοψηφούντων απόψεων που εμμονικά προπαγανδίζουν: εξίσωση κατοίκων με πολίτες· αποθέωση των εξαιρέσεων· ευθεία πολεμική ενάντια στην οικογένεια· ισοπέδωση των πολιτισμών· ελεύθερο —αλλά όχι δίκαιο— διεθνές εμπόριο· συγκεκαλυμμένο αντιμεταφυσικό μένος. Ούτε ολιγαρχία ή τυραννία μπορεί να χαρακτηρισθεί αυτό το πολίτευμα, γιατί δεν γνωρίζουμε τους ολιγάρχες ή τον τύραννο. Βλέπουμε απλά τα ΜΜΕ να χορεύουν δίκην μπαλέτου σε χορογραφία και συμπεραίνουμε —με ασφάλεια— ότι υφίσταται κάποιος «χορογράφος». Αναμφίβολα, τα σύγχρονα τανκς είναι τα ΜΜΕ, αυτοί που τα ελέγχουν — δεν ελέγχουν μόνο την «δημοκρατία», αλλά και τον πολιτισμό. Οι Γκέμπελς και Μπέρια, ήταν παναγίες μπροστά στους σημερινούς «χορογράφους».

Ο Αριστοτέλης, λοιπόν, με την φιλοσοφία του: απέτυχε να προβλέψει την παρεκτροπή του παρόντος δυτικού πολιτεύματος που βιώνουμε. Ο Πλάτων —ισορροπώντας κάπου μεταξύ φιλοσοφίας και ποίησης— είχε πλησιάσει στην πρόβλεψη της υπάρχουσας κατάστασης που βιώνουμε, στον μύθο του σπηλαίου: εκεί οι άνθρωποι μέσα στο ημίφως του σπηλαίου πίστευαν πρόθυμα αυτά που τους έδειχναν οι θαυματοποιοί· καθ’ ότι φοβόντουσαν να βγούνε έξω από το σπήλαιο στο φως, γιατί τους τύφλωνε. Πρέπει να καταφύγουμε για άλλη μια φορά στον Όμηρο, για να βρούμε σε μια επική αναπαράσταση του ενδόμυχου, την περιγραφή επακριβώς της κατάστασης που ζούμε: όταν ο Οδυσσέας περνούσε από το νησί των σειρήνων —των οποίων τα τραγούδια ήταν τόσο σαγηνευτικά, ώστε ουδείς μπορούσε να αντισταθεί— έκλεινε τα αυτιά ή έδενε στο πλοίο αυτούς που τα άκουγαν, γιατί αλλιώς θα κωπηλατούσαν προς το νησί των Σειρήνων, οι οποίες και θα τους κατασπάραζαν.

Ευτυχώς, είμαστε σε πορεία εξόδου από αυτή την κατάσταση, ο κόσμος άρχισε να αμφισβητεί τα ΜΜΕ — βοήθησαν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που είναι εξαιρετικά δύσκολο να ελεγχθούν· ο δυτικός πολιτισμός δείχνει να μην θέλει ακόμη να αυτοκτονήσει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.