Εξέλιξη της τηλεόρασης

Σήμερα πρωί πέθανε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Πάντα θαύμαζα την αυστηρότητα του χαρακτήρα των κορυφαίων πολιτικών της συντηρητικής παράταξης. Εις εξ αυτών και ο εκλιπών (αν και δεν κατάφερε να βάλει φρένο στην επέλαση του ανερμάτιστου ΠΑΣΟΚ, καθώς τον υπονόμευσε η ίδια του η παράταξη). Εκπρόσωπος, εν Ελλάδι, του γνήσιου φιλελευθερισμού των Ρήγκαν και Θάτσερ — καμιά σχέση με τους σημερινούς απάτριδες φιλελέδες. Πρότυπο συντηρητικού πολιτικού και οικογενειάρχη, με παρρησία υποστήριξε, κόντρα σε όλους: την αποφυλάκιση των πραξικοπηματιών αξιωματικών· το unfair του δημοψηφίσματος για το πολιτειακό· και δυστυχώς την σύνθετη ονομασία του κράτους των Σκοπίων. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ήταν ο τελευταίος μεγάλος της μεταπολίτευσης, που κυριαρχούσε στην τηλεόραση της φοιτητικής μου ζωής. Η χυδαιότητα των ΜΜΕ πρωτοεμφανίστηκε στις μέρες του, με θύμα τον ίδιο· θυμάμαι την πλαστή φωτογραφία του με τους Ναζί και τους Κολάδες του ΠΑΣΟΚ που ξεβράκωναν στον δρόμο ιδεολογικούς αντιπάλους τους μπροστά στις κάμερες.

Είμαι τηλεορασάκιας· μεγάλωσα με την τηλεόραση από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70. Ανέκαθεν με μάγευε πολύ περισσότερο από το διάβασμα· ήταν ένα παράθυρο στον κόσμο και μια δραπέτευση από έναν καταπιεστικό περίγυρο. Με επηρέασε ασύγκριτα περισσότερο από την μικρόνοια των δασκάλων μου και την παιδική λογοτεχνία. Ζούσα στο κέντρο της Αθήνας, ευτυχώς σε διαμέρισμα πολυκατοικίας, που περιστοιχιζόταν από αυλές με ετοιμόρροπες μονοκατοικίες γύρω της. Οι άνθρωποι γνωρίζονταν όλοι μέσα στις αυλές· μάλλον παραγνωρίζονταν θα έλεγα. Ο γαλατάς περνούσε από τον δρόμο φωνάζοντας «Γέδε» και γέμιζε γάλα τα ποτήρια ή μπουκάλια που του έφερναν. Φτώχια. Λίγες επιλογές, αρκετά χαμόγελα, πολλή σεμνότητα.

Η τηλεόραση ήταν πολύ διαφορετική από ότι είναι σήμερα. Ελάχιστες εκπομπές από δύο μόνο ασπρόμαυρα κρατικά κανάλια, αλλά εξαιρετικά δημοφιλείς, όπως ο «Άγνωστος Πόλεμος». Περιμέναμε πως και πως το Σάββατο για να δούμε την Ελληνική ταινία στην τηλεόραση. Oι ειδήσεις ήταν ότι πιο βαρετό· η κριτική στην εξουσία κάτι αδιανόητο, ακόμη και το απλό σχόλιο. Η αντιπολίτευση παραπονιόταν γιατί δεν έδειχναν φωτογραφία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ανδρέα Παπανδρέου στις ειδήσεις, ενώ έδειχναν του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή. Δεν υπήρχαν Talk Show. Χρειάστηκε να φτάσουμε στην αρχή της δεκαετίας του ’80 για να υπάρξει το πρώτο Talk Show με τον πασόκο δημοσιογράφο Μάκη Γιομπαζολιά και τίτλο «Με Ανοικτά Χαρτιά». Θυμάμαι ακόμη την έκπληξη που ένιωσα ως έφηβος ακούγοντας ανθρώπους να συζητάνε στην τηλεόραση και να κριτικάρουν έναν υπουργό. Δεν πίστευα στα αυτιά μου ότι μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Μετά ακολούθησαν δημοσιογραφικές εκπομπές όπως «Οι Ρεπόρτερς» πασόκων δημοσιογράφων, που και αυτοί μας εξέπληξαν μιλώντας ανοικτά.

Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της τηλεόρασης. Σήμερα έχουμε αμέτρητα κανάλια, πληθώρα ταινιών, πολύχρωμα σκηνικά και λαμπερά πρόσωπα, αλλά με αμετροέπεια λόγου και χυδαιότητα ύφους. Θα ακούσεις ότι ο Πρωθυπουργός είναι «αμόρφωτος», «ανίκανος», «τεμπέλης» και «τσογλάνι» (ο πρώην πρωθυπουργός δεν χαρακτηρίστηκε ποτέ «Γερμανοτσολιάς» και «προδότης» στην τηλεόραση). Οι υπουργοί: «εθνικοσοσιαλιστές» (Παππάς) και «σταλινοφασίστες» (Πολάκης). Υπάρχουν και πολιτικά θέματα που είναι παντού απαγορευμένη η συζήτησή τους: η επιδοτούμενη λαθρομετανάστευση, το ελεύθερο διεθνές εμπόριο, η γκέη προπαγάνδα, το εκδυτικισμένο ισλάμ, η εξίσωση κατοίκου με πολίτη, η ισοτιμία των πολιτισμών, η πολιτική ορθότητα, ο απολιτίκ βίος, η ευθεία πολεμική ενάντια στην οικογένεια. Ο πολιτικός χώρος της διεθνούς «Liberal Elite» που υποστηρίζει ανοικτά αυτές τις πολιτικές θέσεις, οι Ελλαδικοί κομματικοί σχηματισμοί της, ποτέ δεν κατάφεραν να μπούνε στην Βουλή πιάνοντας το κατώφλι του 3%. Παρ’ όλα αυτά οι ιδεολογικές θέσεις τους προπαγανδίζονται στο 97% των τηλεθεατών από εκπροσώπους τους μασκαρεμένους σαν δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους.

Οι σκέψεις των τηλεθεατών σήμερα παράγονται μέσα στο μυαλό τους, όσο και τα τηλεοπτικά προγράμματα παράγονται μέσα στο κουτί της τηλεόρασης. Οι απολιτίκ πολίτες νομίζουν ότι έχουν ελευθερία λόγου (που ούτε αυτή έχουν), ενώ δεν έχουν ούτε καν ελευθερία σκέψης (το μυαλό τους δεν μπορεί να πάει πουθενά έξω από το κουτί της πολιτικής ορθότητας που επιβάλει η τηλεόραση). Οι τηλεθεατές κατήντησαν σύγχρονες Κοκκινοσκουφίτσες που παρακολουθούν τις θελκτικές ασάφειες στα «ενημερωτικά» παράθυρα των τηλεδιαύλων και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να φαγωθούν από τους κακούς λύκους.

Ξεδιάντροπα τα ΜΜΕ συντονιζόμενα με την ντόπια και διεθνή φιλελέδικη νομενκλατούρα, κατασκευάζουν κατά το δοκούν παραμύθια με «πεντάμορφες» (Μέρκελ, Ομπάμα, Τριντώ, Μακρόν, Κινέζικη ηγεσία) και «τέρατα» (Τράμβιος, Πούτιν, Ερντογάν, Λεπέν, Μαδούρο). Το σύστημα δεν βάζει το πιστόλι στον κρόταφο των ανθρώπων όπως παλιά — τους βάζει ένα πέος μέσα στο μυαλό τους. Τόσο απλά. Ο απλός κόσμος εξουθενωμένος ψυχικά και σωματικά από τον καθημερινό κάματο και την πάνδημη κυνικότητα, με διανοητικές αντιστάσεις στα όρια του μηδενός, εν σπέρματι αποδέχεται τα πάντα: από το ότι «θα βγαίναμε από την κρίση επί Σαμαρά, αν δεν ερχόταν ο Σύριζα», χωρίς φυσικά να πειραχτεί το συνταξιοδοτικό και το δημόσιο· μέχρι τον «αντικειμενικό τύπο που φιμώνεται από τους εθνολαϊκιστές».

Η ομοιομορφία των ΜΜΕ ξεπερνάει κάθε δυστοπικό εφιάλτη, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Δύση. Τα δυτικά ΜΜΕ είναι πλέον ένας στρατός με επιστημονικά σχεδιασμένα όπλα, με αξιωματικούς τους δημοσιογράφους και στρατιώτες τους θεατές και αναγνώστες. Αυτοί ούτε ξέρουν, ούτε υποτίθεται ότι πρέπει να ξέρουν τους λόγους για τους οποίους χρησιμοποιούνται και το ρόλο που παίζουν. Είναι οι «χρήσιμοι ηλίθιοι».

Αυτοί που ελέγχουν τα ΜΜΕ, δεν ελέγχουν απλά την δημοκρατία· ελέγχουν τον πολιτισμό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.