Μαύρη αχαριστία

Μετά την άλωση της Τροίας, ο Αινείας με μερικούς Τρώες εξακολούθησαν να αμύνονται σε κάποια συνοικία της πόλης, ώσπου οι Αχαιοί τους διεμήνυσαν να αποχωρήσουν ανενόχλητοι και να πάρουν ο καθένας τους ό,τι μπορούσε να σηκώσει στα χέρια του από την περιουσία του. Και ενώ όλοι οι άλλοι γέμισαν και πήραν σακιά με χρυσάφι, ασήμι κ.λπ., ο Αινείας σήκωσε στους ώμους του τον γέροντα και ανήμπορο πατέρα του, τον Αγχίση, και τον μετέφερε έξω από την πόλη, απεχθανόμενο την αχαριστία. Τότε οι Αχαιοί, θαυμάζοντας την πράξη του αυτή, του επέτρεψαν να πάρει ελεύθερα και ό,τι άλλο ήθελε από το σπίτι τους. Αλλά εκείνος και πάλι δεν προτίμησε τίποτα άλλο από τα ιερά ξόανα των θεών που τα θεωρούσε ανώτερα από κάθε άλλο θησαυρό. Μετά από αυτό, οι Αχαιοί του είπαν ότι ήταν διατεθειμένοι να του εκχωρήσουν όποιο μέρος της Τροίας ήθελε για να ζήσει εκεί με απόλυτη ασφάλεια (Διόδωρος Σικελιώτης, αρχαίος ιστορικός).

Στον Ελληνικό πολιτισμό ο σεβασμός στους γονείς βρίσκεται στον πυρήνα του πολιτισμού μας. Με την σειρά της, η Εβραϊκή παράδοση συμφωνεί με την Ελληνική επί των τιμών στους γονείς και μια από τις 10 εντολές γράφει: «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Με άλλα λόγια, οι δύο μεγάλες παραδόσεις, που διαμόρφωσαν τον Δυτικό πολιτισμό, πίστευαν πως αν σε μια κοινωνία τα παιδιά τιμούν τους γονείς, αυτή η κοινωνία θα επιβιώσει. Η κοινωνία και ο πολιτισμός διαιωνίζονται μόνο μέσω της οικογένειας· αυτή αποτελεί το κύτταρο της κοινωνίας — το άτομο είναι στείρο. Δυστυχώς, σήμερα έχουν γεμίσει τα γηροκομεία γέροντες και η σχέση μεταξύ της τιμής προς τους γονείς και την διατήρηση του πολιτισμού δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή. Θεωρείται πολιτισμός η αγιοβασιλιάτικη φιλανθρωπία και ο Μπρατ-Τζολί ανθρωπισμός.

Πολλοί νέοι γονείς —ειδικά οι μορφωμένοι— θεωρούν πως τα παιδιά τους δεν χρειάζεται να τους τιμούν, διότι αποτελεί μια μη αποδεκτή μορφή εξουσίας — προτιμούν να τους αγαπούν. Ωστόσο, καμιά από τις δύο μεγάλες παραδόσεις δεν μας λέει να αγαπάμε, αλλά να τιμάμε τους γονείς μας. Αυτό συμβαίνει διότι κάποιες φορές οι γονείς αδυνατούν να σταθούν στο ύψος τους και εμείς αδυνατούμε συναισθηματικά να τους αγαπάμε — παραμένει ωστόσο η υποχρέωσή μας να τους τιμάμε: να μην ζούνε απομονωμένοι· να διατηρούμε πάντα επικοινωνία· να μην τους φωνάζουμε· ει δυνατόν, να πεθάνουν δίπλα μας. Η πιο μαύρη αχαριστία, αλλά και η πιο συνηθισμένη, είναι η αχαριστία προς στους γονείς από τα παιδιά. Αν κάποιοι θεωρούν τα ανωτέρω ξεπερασμένα, να συνυπολογίσουν πως όταν τα παιδιά μας βλέπουν να τιμάμε τους γονείς μας, αυξάνει η πιθανότητα να μας τιμήσουν και εμάς όταν έρθει η ώρα μας.

Η καλλιέργεια της αχαριστίας στον άνθρωπο αποτελεί την πιο σίγουρη συνταγή δυστυχίας του — και αντιστρόφως, οι μονίμως δυστυχείς άνθρωποι, αν τους ψάξετε καλά θα δείτε ότι συνήθως είναι αχάριστοι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.