Χορεύοντας η γυναίκα ζεϊμπέκικο

Με εξοργίζει να βλέπω γυναίκα να χορεύει ζεϊμπέκικο· αισθάνομαι προσβεβλημένος. Το προσλαμβάνω ως υποτίμηση του ανδρισμού μου· το επόμενο λογικό βήμα θα ήταν να τον αμφισβητήσει κιόλας. Ο ανδρισμός —δυστυχώς για μας τους άντρες— δεν είναι μόνο στο πουλί. Τότε θα ήταν εύκολη η απόδειξή του. Μπορεί τα δύο φύλα να είναι ίσα ενώπιον του νόμου — σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι ίδια στην φύση τους. Βασικό ανδρικό χαρακτηριστικό της σκέψης είναι ο βαθύς στοχασμός. Σε αντιδιαστολή, με τις γυναίκες που βασικό χαρακτηριστικό της σκέψης τους είναι το πρωτόγονο ένστικτο (για αυτό οι γυναίκες είναι αναμφίβολα καλύτεροι κριτές χαρακτήρων). Όπου υπάρχει στοχασμός, λοιπόν, αναπόφευκτα υπάρχουν και στόχοι. Και όσο πιο βαθύς ο στοχασμός, τόσο πιο υπαρξιακοί καθίσταται οι στόχοι. Και όπου υπάρχουν στόχοι, υπάρχουν και αστοχίες. Και όπου υπάρχουν αστοχίες υπάρχουν και καημοί. Και εδώ ερχόμαστε στο ζεϊμπέκικο· τον κατεξοχήν εκφραστή των καημών.

Είναι ένας χορός που απαιτεί υπερήφανο και αρρενωπό ύφος, σοβαρότητα, αξιοπρέπεια, και λεβεντιά. Μοναδικός συνδυασμός ζωηρών και ταυτόχρονα  βραχύτατων κινήσεων, με δυναμικό και επιθετικό  χαρακτήρα. Για αυτό απαιτείται δύναμη πατήματος και στροφής· συνήθως μαύρες βόλτες με βίαιη κίνηση. Εκφράζοντας έτσι ΑΝΔΡΙΚΟΥΣ καημούς, ήττες, απορρίψεις, κατεστραμμένα όνειρα, απελπισία και καταρρακωμένο εγώ. Για αυτό πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα με μπόλικο αλκοόλ, οπότε μαζί με τις στροφές του χορευτή να αρθούν οι αναστολές του. Δεν χορεύεται στην ψύχρα το ζεϊμπέκικο, ούτε με φθηνά «show off». Ο χορευτής επιχειρεί μια εσωτερική κάθαρση και απαιτεί σεβασμό.

Πιθανόν να μου αντιτάξετε: οι γυναίκες δεν έχουν στόχους; Έχουν. Οι αστοχίες τους όμως δεν είναι υπαρξιακές. Δεν κρίνουν τους εαυτούς τους, ούτε κρίνονται, από αυτές τις αστοχίες — όχι τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με τους άντρες. Από την άλλη, ξεκάθαρα γυναικείος χορός είναι το τσιφτετέλι: τρεμουλιαστές και περιττές κινήσεις, χειρονομίες και νάζια. Οπότε προκύπτει το εύλογο ερώτημα: με εξοργίζουν αντίστοιχα οι άντρες που χορεύουν τσιφτετέλι; Καθόλου. Μου προκαλούν απλά τον οίκτο! Όπως και αυτοί που βαράνε παλαμάκια στις συνοδούς τους που εκφράζουν «καημούς» χορεύοντας ζεμπεκιά.

Το ζεϊμπέκικο είναι ο χορός της αντρικής ήττας — όχι της γυναικείας επίδειξης. Είναι προσβολή να το χορεύει γυναίκα, εκτός και είναι χαροκαμένη μάνα ή πόρνη του 20ευρου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *