Γυναικεία ψυχολογία και εξάντληση

Όλα στην ζωή μας κρέμονται από μια κλωστή· συμπεριλαμβάνεται το μυαλό και η ψυχολογία μας. Πελάτισσά μου, επιτυχημένη επαγγελματίας, σύζυγος και μητέρα, έχασε επαφή με την πραγματικότητα. Στην οικογένειά της δεν υπήρχε κανένα παρόμοιο ιστορικό. Ένιωθε να την κυνηγάνε, να την παρακολουθούνε παντού και να συνωμοτούν όλοι εναντίον της, από τους συναδέλφους της μέχρι τους συμμαθητές του παιδιού της. Αρνούνταν να πάει σε ψυχίατρο και σε απόγνωση ο άντρας της και ο αδελφός της ζήτησαν την βοήθειά μου.

Η διαδικασία λέγεται «ακούσια νοσηλεία»: παίρνεις μια εισαγγελική παραγγελία, η ασθενής συλλαμβάνεται και διά της βίας οδηγείται ενώπιον μιας επιτροπής ψυχιάτρων δημοσίου νοσοκομείου, οι οποίοι με την σειρά τους γνωμοδοτούν επί της εισαγωγής της σε ψυχιατρικό κατάστημα. Αργότερα θα ακολουθήσει δικαστήριο το οποίο, εκ των υστέρων, θα επικυρώσει την νομιμότητα της όλης διαδικασίας και θα αποφανθεί μέχρι πότε θα επιτρέψει την ακούσια νοσηλεία. Η όλη διαδικασία βρίσκεται στα όρια του νομικού μας πολιτισμού, γιατί ένας άνθρωπος στερείται βασικών ατομικών δικαιωμάτων του χωρίς να έχει παρανομήσει. Σε ανελεύθερα καθεστώτα, όπως της Σοβιετίας, η συγκεκριμένη διαδικασία χρησιμοποιούνταν κατά κόρον καταχρηστικά.

Επειδή υπήρχε θέμα διαχείρισης σημαντικών περιουσιακών στοιχείων μου ανατέθηκε να παρακολουθήσω την υπόθεση από πολύ κοντά. Εισήχθη σε δύο ψυχιατρικά νοσοκομεία, στην αρχή ένα ιδιωτικό και μετά ένα δημόσιο. Στην ιδιωτική ψυχιατρική κλινική έμεινε για ένα μήνα, της έδιναν φαρμακευτική αγωγή, αλλά δεν έλεγχαν αν παίρνει τα φάρμακά της. Αυτή τα κρατούσε στο στόμα και αργότερα τα έφτυνε ξεγελώντας τους νοσηλευτές, αλλά και τους ψυχίατρους που παρακολουθούσαν την εξέλιξή της. Επίσης, απέδρασε μια φορά, ξεγελώντας το προσωπικό ασφάλειας. Ευτυχώς την βρήκαν όταν ειδοποίησε εμένα (αγνοούσε ότι εγώ ήμουν πίσω από τον εγκλεισμό της) για το που ήταν και εγώ με την σειρά μου ειδοποίησα την αστυνομία.

Το αδιανόητο: έπεισε τον δικαστή να διατάξει τον τερματισμό της ακούσιας νοσηλείας της, κόντρα στις ψυχιατρικές πραγματογνωμοσύνες. Μετά που πήρε εξιτήριο, άρρωστη πάλι,  προέβη σε κατασπατάληση οικονομικών πόρων: ρευστοποίησε δικές της μετοχές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που διέθετε στο εξωτερικό και τα «έφαγε» μέσα σε μήνες. Χάθηκαν κόποι δεκαετιών, πολύτιμος χρόνος, ενώ κινδύνεψε η ζωή της μιας και έκανε δύο απόπειρες αυτοκτονίας.

Με την ίδια διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας πάλι την εισάγουμε σε δημόσιο αυτή την φορά ψυχιατρικό νοσοκομείο, λόγω πλέον οικονομικής εξάντλησης της οικογένειάς της. Εκεί, οι —με «δημοσιοϋπαλληλική» νοοτροπία— ψυχίατροι και νοσηλευτές, και με προφανή ένδεια μέσων, έπεσαν επάνω της και με ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ μέσα σε ένα τρίμηνο την αναγέννησαν στον άνθρωπο που όλοι ήξεραν, θαύμαζαν και αγαπούσαν. Καταθέτω την προσωπική μου μαρτυρία και θαυμασμό μου για αυτούς. Η όλη εμπειρία με έκανε να απογοητευτώ οικτρά από τον ιδιωτικό τομέα της ψυχικής υγείας: ψυχολόγους, ψυχίατρους, νοσηλευτές.

Αν θέλετε να μάθετε για την ψυχή σας διαβάστε κλασικούς — όχι ειδικούς.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.